درس ۱- تفاوت سیاره مشتری با زمین

مشتری در مقایسه با زمین

در شکل زیر تفاوت میزان عناصر در دو سیارا مشتری و زمین را نشان می دهد همانطور که می دانید و در شکل زیر نشان می داد، اتم هیدروژن در سطح سیاره مشتری بیشتر می باشد و اتم آهن در سطح زمین بیشتر می باشد.

همان طور که مشاهده می کنید عنصر گوگرد در رتبه ششم در هر دو سیاره می باشد، دو عنصر گوگرد و اکسیژن جز فراوانترین عناصر در هر دو سیاره می باشند.

در سیاره مشتری هیچ فلزی جز عناصر فراوان نمی باشد، این سیاره حالت گازی دارند، چون بیشتر عنصرهای این سیاره در دمای پایین گازی هستند، و عنصر هیدروژن در این سیاره هیدروژن می باشد.

درصد فراوانی هیدروژن در سیاره مشتری بالای ۹۰ درصد می باشد.

در سیاره زمین بیشتر عناصر به غیر از اکسیژن حالت جامد دارند، برای همین این سیاره حالت جامد دارد، و عنصر آهن در این سیاره بسیار فراوان می باشد، و در میان نافلزات اکسیژن بسیار فراوان می باشد.

در سیاره زمین هیچ عنصری درصد فراوانیش از ۵۰ درصد بیشتر نمی باشد.

برخی دانشمندان نه همۀ آنها معتقدند که جهان با انفجار مهیبی به نام مهبانگ آغاز شده و طی آن انرژی بسیار عظیمی آزاد شده است. در مهبانگ پس از به وجود آمدن ذرات زیر اتمی ،الکترون پروتون و نوترون، عنصرهای هیدروژن و هلیم ایجاد شدند با گذشت زمان و کاهش دما، گازهای هیدروژن هلیم متراکم شده و مجموعه های گازی به نام سحابی را به وجود آوردند و که باعث تولید کهکشانها و ستاره ها شد.

یک مثال از یک سحابی که در آن ستارگان زایش می شوند، سحابی عقاب است که تلسکوپ هابل عکس آن را گرفته است، درون ستاره ها مانند خورشید و در دماهایی بسیار بالا واکنشهای هسته ای رخ می دهد که در این واکنشها عنصرهای سبک به عنصرهای سنگین تبدیل می شوند از این روستارگان کارخانه تولید عنصرها هستند، دما و اندازه یک ستاره تعیین می کند که در آنچه عنصرهایی ساخته شوند؛ هر چه قدر دمای یک ستاره بیشتر باشد شرایط برای تولید عنصرهای سنگین تر مانند طلا و آهن مساعدتر است

ستارگان پس از میلیونها سال نورافشانی پایداری خود را از دست داده و با مرگ یک ستاره انفجاری بزرگ رخ می دهد که سبب پراکندگی عنصرهای تشکیل دهنده در فضا می شوند. عزیزان نحوۀ تولید عنصرها طی جملات بالا برای شما شرح داده شد؛ برای راحتی کار و به خاطر سپردن آنها ترتیب زیر را برای شما رسم کرده ام.

مقاله انگلیسی در زمینه تفاوت مشتری با زمین

Jupiter Compared to Earth

مقایسه مشتری با زمین

Ever since Galileo Galilei first observed Jupiter closely in 1610 using a telescope of his own design, scientists and astronomers have been deeply fascinated by this massive planet.

از زمانی که گالیله در سال ۱۶۱۰ با تلسکوپ ساخته‌ی خودش برای نخستین بار مشتری را از نزدیک مشاهده کرد، دانشمندان و ستاره‌شناسان به شدت شیفته‌ی این سیاره‌ی عظیم شدند.

Jupiter is not only the largest planet in the Solar System, but even after centuries of study and dozens of exploration missions, it still contains mysteries that challenge scientists today.

مشتری نه تنها بزرگ‌ترین سیاره‌ی منظومه‌ی شمسی است، بلکه پس از قرن‌ها تحقیق و مأموریت‌های فضایی بی‌شمار، هنوز هم رازهایی در خود دارد که ذهن دانشمندان امروزی را به چالش می‌کشد.

One reason for this fascination is how completely different Jupiter is compared to Earth.

یکی از دلایل اصلی این جذابیت، تفاوت عظیم مشتری با زمین است.

Its immense size, enormous mass, unusual chemical composition, powerful magnetic and gravitational fields, and the vast system of moons it hosts all show just how diverse planets in our Solar System can be.

اندازه‌ی بسیار بزرگ، جرم سنگین، ترکیب شیمیایی خاص، میدان‌های مغناطیسی و گرانشی نیرومند و مجموعه‌ی گسترده‌ی قمرهایش همگی نشان می‌دهند که سیارات در منظومه‌ی شمسی تا چه اندازه می‌توانند متفاوت و گوناگون باشند.

اندازه، جرم و چگالی

شعاع زمین متوسط 6371 کیلومتر (3958.8 مایل) و جرم 5.97 × 10²⁴ kg کیلوگرم است، در حالی که مشتری دارای شعاع متوسط 6 ± 69911 کیلومتر (43441 مایل) و جرم 1.8986×10²⁷ کیلوگرم است. به طور خلاصه، مشتری تقریباً 11 برابر زمین است و کمی کمتر از 318 برابر جرم دارد. با این حال، چگالی زمین به طور قابل توجهی بالاتر است، زیرا یک سیاره زمینی است 5.514 g/cm³ گرم در سانتی متر مکعب در مقایسه با 1.326 g/cm³ گرم در سانتی متر مکعب.

Size, Mass and Density

اندازه، جرم و چگالی

Earth has an average radius of 6,371 km (3,958.8 mi) and a mass of 5.97 × 10²⁴ kg, while Jupiter boasts an average radius of 69,911 ± 6 km (43,441 mi) and a mass of 1.8986 × 10²⁷ kg.

زمین شعاع متوسط ۶٬۳۷۱ کیلومتر (۳٬۹۵۸٫۸ مایل) و جرمی برابر ۵٫۹۷ × ۱۰²⁴ کیلوگرم دارد، در حالی که مشتری شعاع متوسط ۶۹٬۹۱۱ ± ۶ کیلومتر (۴۳٬۴۴۱ مایل) و جرمی معادل ۱٫۸۹۸۶ × ۱۰²⁷ کیلوگرم دارد.

Simply put, Jupiter is nearly 11 times larger than Earth in diameter and approximately 318 times more massive.

به طور خلاصه، مشتری تقریباً ۱۱ برابر قطر زمین بزرگ‌تر و حدود ۳۱۸ برابر سنگین‌تر است.

Yet despite its immense size, Earth’s density is much higher at 5.514 g/cm³ compared to Jupiter’s 1.326 g/cm³, as Earth is a rocky terrestrial planet.

با این حال با وجود اندازه عظیمش، چگالی زمین با ۵٫۵۱۴ گرم بر سانتی‌متر مکعب بسیار بیشتر از ۱٫۳۲۶ گرم بر سانتی‌متر مکعب مشتری است، زیرا زمین سیاره سنگی است.

This density difference means Jupiter’s surface gravity – measured where atmospheric pressure equals 1 bar (Earth’s sea level pressure) – reaches 24.79 m/s², or 2.528 times Earth’s gravity of 9.8 m/s² (1 g).

این تفاوت چگالی باعث می‌شود شتاب گرانش سطح مشتری – که در جایی اندازه‌گیری می‌شود که فشار جو برابر ۱ بار (فشار سطح دریا در زمین) است – به ۲۴٫۷۹ متر بر ثانیه مربع برسد، یعنی ۲٫۵۲۸ برابر شتاب گرانش زمین که ۹٫۸ متر بر ثانیه مربع (۱ g) است.

Composition and Structure

ترکیب و ساختار

Earth is classified as a terrestrial planet, made up of silicate minerals and metals that separate into distinct layers: a metallic core, silicate mantle, and crust. The core itself divides further into an inner solid core and outer liquid core that rotates opposite to Earth’s spin. As you go deeper from the crust toward the center, both temperature and pressure rise dramatically.

زمین به عنوان سیاره سنگی شناخته می‌شود که از مواد معدنی سیلیکاتی و فلزات تشکیل شده و به لایه‌های مجزا تقسیم می‌گردد: هسته فلزی، پوشش سیلیکاتی و پوسته. خود هسته نیز به هسته داخلی جامد و هسته خارجی مایع تقسیم می‌شود که برخلاف جهت چرخش زمین می‌چرخد. هرچه از پوسته به سمت مرکز پیش برویم، دما و فشار به شدت افزایش می‌یابد.

Earth’s shape resembles an oblate spheroid – a sphere flattened at the poles with an equatorial bulge caused by its rotation, making the equator 43 km (27 mi) wider than the pole-to-pole distance.

شکل زمین شبیه کره تخم‌مرغی است – کره‌ای که در قطب‌ها فشرده و در استوای برآمده شده، به طوری که قطر استوا ۴۳ کیلومتر (۲۷ مایل) بیشتر از قطر قطب به قطب است.

Unlike Earth, Jupiter consists mainly of gas and liquid materials, separated into a gaseous outer atmosphere and a much denser inner region. Its upper atmosphere contains roughly 88-92% hydrogen and 8-12% helium by volume, or about 75% hydrogen and 24% helium by mass, with trace amounts of other elements making up the rest.

برخلاف زمین، مشتری عمدتاً از مواد گازی و مایع تشکیل شده که به اتمسفر گازی خارجی و منطقه داخلی چگال‌تر تقسیم می‌شود. اتمسفر بالایی آن حدود ۸۸-۹۲٪ هیدروژن و ۸-۱۲٪ هلیوم بر حسب حجم، یا تقریباً ۷۵٪ هیدروژن و ۲۴٪ هلیوم بر حسب جرم دارد، و بقیه را مقادیر ناچیز عناصر دیگر تشکیل می‌دهد.

Jupiter’s atmosphere also includes small amounts of methane, water vapor, ammonia, silicon compounds, benzene, hydrocarbons, carbon, ethane, hydrogen sulfide, neon, oxygen, phosphine, and sulfur. Frozen ammonia crystals have been detected in its outermost atmospheric layers.

اتمسفر مشتری همچنین حاوی مقادیر کمی متان، بخار آب، آمونیاک، ترکیبات سیلیسیوم، بنزن، هیدروکربن‌ها، کربن، اتان، سولفید هیدروژن، نئون، اکسیژن، فسفین و گوگرد است. کریستال‌های یخ آمونیاک نیز در لایه خارجی‌ترین اتمسفر مشاهده شده‌اند.

Jupiter’s Interior and Shape

داخل مشتری و شکل آن

The deeper interior contains about 71% hydrogen, 24% helium, and 5% other elements by mass. Scientists believe Jupiter’s core consists of a dense mixture surrounded by liquid metallic hydrogen mixed with helium, and an outer layer mainly of molecular hydrogen. The core may also contain rocky materials, though this hasn’t been confirmed.

لایه‌های عمیق‌تر حدود ۷۱٪ هیدروژن، ۲۴٪ هلیوم و ۵٪ عناصر دیگر بر حسب جرم دارند. دانشمندان معتقدند هسته مشتری مخلوطی چگال است که با لایه‌ای از هیدروژن فلزی مایع همراه هلیوم احاطه شده و لایه خارجی عمدتاً هیدروژن مولکولی دارد. هسته ممکن است مواد سنگی هم داشته باشد، هرچند این تأیید نشده است.

Similar to Earth, temperatures and pressures inside Jupiter rise sharply toward the center. At what we consider its “surface,” conditions reach 10 bars pressure and 340 K (67°C, 152°F). Where hydrogen turns metallic, temperatures hit 10,000 K (9,700°C; 17,500°F) with 200 GPa pressure. Core boundary temperatures are estimated at 36,000 K (35,700°C; 64,300°F) under 3,000–4,500 GPa pressure.

مانند زمین، دما و فشار داخل مشتری به سمت مرکز به شدت افزایش می‌یابد. در سطح ظاهری، فشار ۱۰ بار و دما ۳۴۰ کلوین (۶۷ درجه سانتی‌گراد، ۱۵۲ درجه فارنهایت) است. در ناحیه تبدیل هیدروژن به فلز، دما به ۱۰٬۰۰۰ کلوین (۹٬۷۰۰ درجه سانتی‌گراد؛ ۱۷٬۵۰۰ درجه فارنهایت) و فشار ۲۰۰ گیگاپاسکال می‌رسد. دمای مرز هسته حدود ۳۶٬۰۰۰ کلوین (۳۵٬۷۰۰ درجه سانتی‌گراد؛ ۶۴٬۳۰۰ درجه فارنهایت) و فشار داخلی ۳٬۰۰۰-۴٬۵۰۰ گیگاپاسکال تخمین زده می‌شود.

Jupiter, like Earth, has an oblate spheroid shape but with greater polar flattening – 0.06487 ± 0.00015 versus Earth’s 0.00335. This results from its fast rotation, making the equatorial radius about 4,600 km wider than the polar radius.

مشتری مانند زمین شکل کره تخم‌مرغی دارد اما فشردگی قطبی بیشتری – ۰٫۰۶۴۸۷ ± ۰٫۰۰۰۱۵ در مقابل ۰٫۰۰۳۳۵ زمین – به دلیل چرخش سریعش، قطر استوایی حدود ۴٬۶۰۰ کیلومتر بیشتر از قطر قطبی است.

Orbital Parameters

پارامترهای مداری

Earth follows a nearly circular orbit with very low eccentricity (about 0.0167), varying from 147,095,000 km (0.983 AU) at perihelion to 151,930,000 km (1.015 AU) at aphelion. Its average distance – known as the semi-major axis – measures 149,598,261 km, which defines one Astronomical Unit (AU).

زمین مداری تقریباً دایره‌ای با خروج از دایره بسیار کم (حدود ۰٫۰۱۶۷) دارد که از ۱۴۷٬۰۹۵٬۰۰۰ کیلومتر (۰٫۹۸۳ واحد نجومی) در نزدیک‌ترین نقطه به خورشید تا ۱۵۱٬۹۳۰٬۰۰۰ کیلومتر (۱٫۰۱۵ واحد نجومی) در دورترین نقطه تغییر می‌کند. میانگین فاصله آن – معروف به محور نیمه‌بزرگ – ۱۴۹٬۵۹۸٬۲۶۱ کیلومتر است که مبنای یک واحد نجومی (AU) را تشکیل می‌دهد.

Earth and Jupiter Orbital Motion

حرکت مداری زمین و مشتری

Earth completes one orbit around the Sun in 365.25 days (1.000017 Julian years), requiring a leap year every four years with an extra day. While a full day is typically 24 hours, Earth finishes a sidereal rotation in exactly 23h 56m 4s (0.997 Earth days). Combined with its orbit, this creates 24-hour solar days between sunrises.

زمین یک دور کامل به دور خورشید را در ۳۶۵٫۲۵ روز (معادل ۱٫۰۰۰۰۱۷ سال ژولیانی) طی می‌کند که هر چهار سال یک روز اضافی (سال کبیسه) نیاز دارد. هرچند روز کامل معمولاً ۲۴ ساعت است، زمین یک چرخش آسمانی را دقیقاً در ۲۳ ساعت ۵۶ دقیقه و ۴ ثانیه (۰٫۹۹۷ روز زمینی) کامل می‌کند. ترکیب این با مدار، روزهای خورشیدی ۲۴ ساعته بین طلوع‌ها ایجاد می‌کند.

From above the celestial north pole, both Earth’s orbit and axial rotation appear counterclockwise. Earth’s 23.4° axial tilt toward the Sun’s ecliptic causes seasonal temperature changes and varying sunlight across hemispheres throughout the year.

از بالای قطب شمال آسمانی، هم مدار زمین و هم چرخش محوری آن خلاف جهت عقربه‌های ساعت به نظر می‌رسد. کج‌شدگی ۲۳٫۴ درجه محور زمین نسبت به صفحه مداری خورشید باعث تغییرات فصلی دما و تفاوت مقدار نور خورشید در نیمکره‌ها در طول سال می‌شود.

Jupiter orbits at an average distance of 778,299,000 km (5.2 AU), from 740,550,000 km (4.95 AU) at perihelion to 816,040,000 km (5.455 AU) at aphelion, taking 11.8618 Earth years (4,332.59 days) for one orbit.

مشتری در فاصله متوسط ۷۷۸٬۲۹۹٬۰۰۰ کیلومتر (۵٫۲ واحد نجومی) می‌چرخد، از ۷۴۰٬۵۵۰٬۰۰۰ کیلومتر (۴٫۹۵ AU) در نزدیک‌ترین نقطه تا ۸۱۶٬۰۴۰٬۰۰۰ کیلومتر (۵٫۴۵۵ AU) در دورترین نقطه، و یک دور کامل ۱۱٫۸۶۱۸ سال زمینی (۴٬۳۳۲٫۵۹ روز) طول می‌کشد.

Yet Jupiter rotates fastest among Solar System planets, completing one axial turn in just 9 hours, 55 minutes, and 30 seconds—making one Jovian year equal 10,475.8 Jovian solar days.

اما مشتری سریع‌ترین چرخش را در میان سیارات منظومه شمسی دارد و یک دور محوری را در ۹ ساعت ۵۵ دقیقه و ۳۰ ثانیه کامل می‌کند – که یک سال مشتری معادل ۱۰٬۴۷۵٫۸ روز خورشیدی مشتری است.

Atmospheres

جوها

Earth’s atmosphere consists of five primary layers: Troposphere, Stratosphere, Mesosphere, Thermosphere, and Exosphere. Generally, air pressure and density decrease with increasing altitude away from the surface, though temperature-altitude relationships are more complex and can sometimes increase.

جو زمین از پنج لایه اصلی تشکیل شده: تروپوسفر، استراتوسفر، مزوسفر، ترموسفر و اگزوسفر. به طور کلی فشار و چگالی هوا با افزایش ارتفاع از سطح کاهش می‌یابد، هرچند رابطه دما و ارتفاع پیچیده‌تر است و گاهی افزایش می‌یابد.

The troposphere holds about 80% of Earth’s atmospheric mass, with 50% concentrated in the lowest 5.6 km (3.48 mi), making it denser than all upper layers. It mainly contains nitrogen (78%) and oxygen (21%), plus trace water vapor, carbon dioxide, and other gases.

تروپوسفر حدود ۸۰٪ جرم جو زمین را در خود جای داده که ۵۰٪ آن در ۵٫۶ کیلومتر پایینی (۳٫۴۸ مایل) متمرکز است و چگال‌تر از تمام لایه‌های بالایی است. عمدتاً شامل نیتروژن (۷۸٪) و اکسیژن (۲۱٪) به علاوه بخار آب، دی‌اکسید کربن و گازهای دیگر است.

Almost all atmospheric water vapor resides in the troposphere, hosting most weather events like clouds, rain, snow, and thunderstorms. The exception is the thermosphere, home to Aurora Borealis and Aurora Australis (Northern and Southern Lights).

تقریباً تمام بخار آب جو در تروپوسفر است و محل وقوع اکثر پدیده‌های هواشناسی مانند ابرها، باران، برف و طوفان‌های رعد و برق. استثنا ترموسفر است که قطب‌نماهای شفق شمالی و جنوبی (شفق‌های شمالی و جنوبی) در آن رخ می‌دهد.

Jupiter’s atmosphere, primarily hydrogen and helium with minor elements, also features intense auroras at its poles that rarely cease, powered by strong radiation, its magnetic field, and Io’s volcanic particles interacting with the ionosphere.

جو مشتری عمدتاً هیدروژن و هلیوم با مقادیر ناچیز عناصر دیگر است و قطب‌نماهای شدیدی در قطب‌هایش دارد که به ندرت متوقف می‌شوند، ناشی از تشعشعات شدید، میدان مغناطیسی و ذرات آتشفشانی آیو که با یونوسفر واکنش می‌دهند.

Jupiter experiences extreme weather with zonal jet winds reaching 100 m/s (360 km/h) and up to 620 kph (385 mph). Storms form rapidly, growing thousands of km wide overnight. The Great Red Spot has raged since the late 1600s, though shrinking and possibly vanishing.

مشتری طوفان‌های شدیدی با بادهای نواری تا ۱۰۰ متر بر ثانیه (۳۶۰ کیلومتر بر ساعت) و حداکثر ۶۲۰ کیلومتر بر ساعت (۳۸۵ مایل بر ساعت) دارد. طوفان‌ها سریع شکل می‌گیرند و هزاران کیلومتر قطر پیدا می‌کنند. لکه سرخ بزرگ از اواخر ۱۶۰۰ها فعال است، هرچند در حال کوچک شدن و احتمال ناپدید شدن است.

Jupiter’s persistent clouds of ammonia crystals and ammonium hydrosulfide sit in the tropopause, forming latitude bands called “tropical regions.” The 50 km (31 mi) thick cloud deck has a dense lower layer and thinner upper region.

ابرهای دائمی مشتری از کریستال‌های آمونیاک و احتمالاً هیدروسولفید آمونیوم در تروپوپاز تشکیل شده و نوارهای عرض جغرافیایی به نام “مناطق استوایی” را می‌سازند. لایه ابری ۵۰ کیلومتری (۳۱ مایل) دارای لایه پایینی ضخیم و ناحیه بالایی نازک‌تر است.

Jupiter’s Lightning and Water Clouds

رعد و برق و ابرهای آبی مشتری

Beneath the ammonia layer, there might exist a thin layer of water clouds, suggested by lightning flashes detected in Jupiter’s atmosphere. These would result from water’s polarity causing charge separation essential for lightning formation.

زیر لایه آمونیاک، احتمالاً لایه نازکی از ابرهای آبی وجود دارد که از رعد و برق‌های مشاهده‌شده در جو مشتری مشخص است. این پدیده ناشی از قطبیت آب است که جدایش بار الکتریکی لازم برای رعد و برق ایجاد می‌کند.

Measurements show these electrical discharges can be up to 1,000 times more powerful than Earth’s lightning strikes.

مشاهدات نشان می‌دهد این تخلیه‌های الکتریکی تا هزار برابر قوی‌تر از رعد و برق‌های زمین هستند.

ماه ها

زمین تنها یک ماهواره دارد که به دور آن می چرخد، ماه. وجود آن از دوران ماقبل تاریخ شناخته شده است و نقش عمده ای در سنت های اساطیری و نجومی همه فرهنگ های بشری داشته و تأثیر قابل توجهی بر جزر و مد زمین دارد. در دوران مدرن، ماه همچنان به عنوان نقطه کانونی برای تحقیقات نجومی و علمی و همچنین اکتشافات فضایی عمل می کند.

در واقع، ماه تنها جرم آسمانی خارج از زمین است که انسان ها در واقع روی آن راه رفته اند. اولین فرود روی ماه در 20 ژوئیه 1969 انجام شد و نیل آرمسترانگ اولین کسی بود که پا بر روی سطح زمین گذاشت. از آن زمان، در مجموع 13 فضانورد به ماه رفته اند، و تحقیقاتی که آنها انجام داده اند در کمک به ما برای یادگیری در مورد ترکیب و شکل گیری آن کمک کرده است.

به لطف بررسی سنگ‌های ماه که به زمین بازگردانده شده‌اند، نظریه غالب بیان می‌کند که ماه تقریباً 4.5 میلیارد سال پیش از برخورد بین زمین و جسمی به اندازه مریخ (معروف به Theia) ایجاد شد. این برخورد ابر عظیمی از زباله را ایجاد کرد که شروع به چرخش سیاره ما کرد که در نهایت به هم پیوستند و ماه را که امروز می بینیم تشکیل دادند.

Moons:

Earth has only one orbiting satellite, The Moon. It’s existence has been known of since prehistoric times, and it has played a major role in the mythological and astronomical traditions of all human cultures and has a significant effect on Earth’s tides. In the modern era, the Moon has continued to serve as a focal point for astronomical and scientific research, as well as space exploration.

In fact, the Moon is the only celestial body outside of Earth that humans have actually walked on. The first Moon landing took place on July 20th, 1969, and Neil Armstrong was the first person to set foot on the surface. Since that time, a total of 13 astronauts have been to the Moon, and the research that they carried out has been instrumental in helping us to learn about its composition and formation.

Thanks to examinations of Moon rocks that were brought back to Earth, the predominant theory states that the Moon was created roughly 4.5 billion years ago from a collision between Earth and a Mars-sized object (known as Theia). This collision created a massive cloud of debris that began circling our planet, which eventually coalesced to form the Moon we see today.

Moon and Jupiter’s Satellites

ماه و قمرهای مشتری

The Moon stands as one of the Solar System’s largest natural satellites and ranks second in density among known satellites (behind Jupiter’s Io). Locked tidally to Earth, it perpetually shows one face toward us while concealing the far side – dubbed the “Dark Side” – until spacecraft captured its first images.

ماه یکی از بزرگ‌ترین های طبیعی منظومه شمسی و دومین چگال در میان شناخته‌شده‌ها (پس از آیو مشتری) است. به دلیل قفل جزر و مدی با زمین، همیشه یک رویش به ما رو است و سمت دور – معروف به “سمت تاریک” – تا زمان عکاسی فضاپیماها پنهان ماند.

Jupiter hosts 67 confirmed moons, featuring the famed Galilean Moons discovered by Galileo Galilei: Io (Solar System’s most volcanically active world), Europa (likely subsurface ocean), Ganymede (largest moon overall), and Callisto (ancient surface with possible subsurface ocean).

مشتری ۶۷ قمر تأییدشده دارد که شامل قمرهای مشهور گالیله‌ای کشف‌شده توسط گالیله است: آیو (فعال‌ترین جرم آتشفشانی منظومه شمسی)، اروپا (احتمال اقیانوس زیرسطحی)، گانیمد (بزرگ‌ترین قمر کلی) و کالیستو (سطح باستانی با اقیانوس زیرسطحی احتمالی).

The Inner Group (Amalthea group) comprises four diminutive moons under 200 km across, orbiting within 200,000 km at inclinations below 0.5°: Metis, Adrastea, Amalthea, and Thebe. Together with unseen moonlets, they sustain Jupiter’s delicate ring system.

گروه داخلی (گروه آمالتئا) از چهار قمر کوچک با قطر کمتر از ۲۰۰ کیلومتر تشکیل شده که در شعاع ۲۰۰٬۰۰۰ کیلومتری با میل کمتر از ۰٫۵ درجه می‌چرخند: متيس، آدراستئا، آمالتئا و تبه. همراه با ماهواره‌های کوچک نادیده، سیستم حلقه کم‌رنگ مشتری را حفظ می‌کنند.

Jupiter’s Irregular Satellites are far smaller with remote, elliptical orbits, organized into families sharing orbital patterns and compositions – remnants of captured collision debris trapped by Jupiter’s immense gravity.

قمرهای نامنظم مشتری (Jupiter’s Irregular Satellites) بسیار کوچک‌تر هستند و مدارهایی دور، بیضوی و کشیده دارند. این ماهواره‌ها به خانواده‌هایی تقسیم می‌شوند که الگوهای مداری و ترکیبات شیمیایی مشابهی دارند؛ آن‌ها بقایای برخورد و خرد شدن اجسام بزرگ‌تری هستند که توسط جاذبه عظیم مشتری به دام افتاده و اسیر شده‌اند